Ман як модари ҷигархунам ва қиссае, ки мехоҳам бароятон бигӯям аз тақдири талхи ману марги бемаҳали духтари ноболиғам аст. Шояд ин қисса барои дигарон ибратомӯз бошад. Шояд баъзеҳо ин қиссаро хонда андеша кунанд, ки ҷангҳо, рӯзҳои сахту сангин, қаҳтиву гуруснагиҳо мегузаранд, вале доғҳо дар дил боқӣ мемонанд ва азизони гумкарда дигар пайдо намешаванд. Аввали солҳои навадуми асри гузашта буд. Мо мардуми деҳоти кӯҳистони шарқ, хусусан, хонаводаҳои серфарзанд ҷуворимаккаро орд карда мехӯрдем, ки баъдан ҳамон ҳам ёфт намешуд. Зиндагиямон ба сахтӣ мегузашт. Мо шаш фарзанди кӯчак доштем. Зайнаб - фарзанди калонии мо ҳамагӣ 13-сола буд...>> Давомаш Дар Дохили гурух.